Απόσπασμα από το βιβλίο “Ομοιοπαθητική Η Μεγάλη Πρόκληση για την Ιατρική” του Γεωργίου Βυθούλκα.
Παρακαλούμε σημειώστε ότι δεν επιτρέπεται να αντιγράψετε την σελίδα αυτή στη δική σας ιστοσελίδα. Ελέγξτε τη σελίδα μας περί πνευματικών δικαιωμάτων και αντιγραφής για περισσότερες πληροφορίες.

Πώς θα γεννιούνται υγιέστερα παιδιά*

(Από μία διάλεξη του Γεωργίου Βυθούλκα σε ομοιοπαθητικούς γιατρούς στη Διεθνή Ακαδημία Κλασσικής Ομοιοπαθητικής, το Μάιο του 1998)

Το θέμα που θα ήθελα να συζητήσουμε σήμερα είναι αρκετά γενικό:
Πώς μπορούμε να έχουμε υγιέστερα παιδιά στις σημερινές κοινωνίες. Ποιες είναι οι συνθήκες που απαιτούνται, τι μπορούμε να κάνουμε εμείς ως ομοιοπαθητικοί γιατροί, τι συμβουλές μπορούμε να δώσουμε, τι πρέπει να γνωρίζουν οι γονείς και ποιος είναι ο ρόλος και η ευθύνη τους προκειμένου να γεννήσουν υγιή παιδιά.

Θέλω όμως να σας πω από την αρχή ότι αυτές οι ιδέες αποτελούν μία απλή «υπόθεση» ή ένα συμπέρασμα που προήλθε από συζητήσεις και έρευνα σε χιλιάδες ασθενείς που συναντούσα κατά τη διάρκεια των σαράντα χρόνων που εφαρμόζω την Ομοιοπαθητική. Στις περιπτώσεις που έπαιρνα το ιστορικό όλης της οικογένειας, μπορούσα να συζητήσω με άνεση για το πώς αισθάνονταν οι γονείς κατά την ώρα της σύλληψης. Αυτή την «υπόθεση εργασίας» που ακολουθεί πιστεύω ότι κάποιοι καλοί επιστήμονες-ειδικοί θα την ερευνήσουν, ώστε να την επιβεβαιώσουν ή να την απορρίψουν.

Το ερώτημα που έθετα εδώ και χρόνια στον εαυτό μου, συγκρίνοντας τη γενικότερη υγεία των πληθυσμών διαφόρων εθνικοτήτων και φυλών αφού είχα τη δυνατότητα να θεραπεύω άτομα διαφόρων εθνικοτήτων και φυλών και να συγκρίνω την υγεία των παιδιών ήταν: Γιατί υπήρχαν ορισμένες εθνικότητες ή φυλές του λεγόμενου τρίτου κόσμου που είχαν γενικά καλύτερη ψυχική υγεία από άλλες εθνικότητες του δυτικού κόσμου, παρόλο που οι τελευταίοι είχαν καλύτερη υγειονομική κάλυψη και πιο άνετο τρόπο ζωής;

Γιατί τα παιδιά αυτών των λαών ήταν πιο χαρούμενα, πιο ευτυχισμένα, παρά τη φτώχεια μέσα στην οποία ζούσαν;

Αλλά και, ειδικότερα, γιατί ένα από τα δύο ή τρία παιδιά σε κάποιες οικογένειες των δυτικών κοινωνιών ήταν άρρωστο ψυχικά, ενώ τα άλλα ήταν ισορροπημένα;

Ποιοι είναι οι παράγοντες που κατεξοχήν επιδρούν στην υγεία του παιδιού;

H υγεία του παιδιού που θα γεννηθεί εξαρτάται κυρίως από τρεις παραμέτρους:

1. Την κληρονομικότητα.
2. Το ιατρικό ιστορικό των γονέων, δηλαδή ποιες αρρώστιες πέρασαν και τι φάρμακα χρησιμοποίησαν πριν από τη σύλληψη.
3. Την ψυχοδιανοητική κατάσταση στην οποία βρίσκονταν οι γονείς κατά την ώρα της σύλληψης.

Τα στοιχεία που θα αξιολογήσουμε στη σημερινή μας συζήτηση αφορούν κυρίως στην τρίτη συνθήκη και πόσο αυτή μπορεί να επηρεάσει την υγεία ενός παιδιού που πρόκειται να γεννηθεί.
Είναι βέβαιο ότι δεν εμπίπτουν όλοι σε αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων στις οποίες θα αναφερθώ, διότι η υγεία αυτών των ανθρώπων καθορίστηκε επίσης, και ίσως σε μεγάλο βαθμό, από την κληρονομικότητα και τα φάρμακα που πήραν οι γονείς κατά την περίοδο της ζωής τους πριν από τη γέννηση του παιδιού.
Τα στοιχεία που θα λάβουμε υπόψη μας για τα συμπεράσματα και την αξιολόγηση που έκανα είναι τα ακόλουθα:

1. Οι τερατογενέσεις, που οφείλονται σε χημικές ουσίες και χημικά φάρμακα. Έχουμε τα παραδείγματα της θαλιδομίδης και του απεμπλουτισμένου ουρανίου στο Ιράκ. Μπορούμε να πούμε με βεβαιότητα ότι τα χημικά φάρμακα γενικότερα που έλαβαν οι γονείς πριν από τη σύλληψη θα πρέπει να είναι υπεύθυνα για πολλές από αυτές τις τερατογενέσεις.
2. Το γεγονός ότι, αν σε κάποιο άτομο λείπει ή υπολείπεται μία λειτουργία του, ο οργανισμός συνήθως προσπαθεί να βρει μια εναλλακτική λύση για να ισορροπήσει αυτή την έλλειψη, αναπτύσσοντας μια παράπλευρη λειτουργία. Κάποιος που έχασε τα χέρια του αποκτά μία ικανότητα να κάνει με τα πόδια ό,τι έκανε προηγουμένως με τα χέρια, ένα άτομο που έχασε την όρασή του αναπτύσσει πολύ καλύτερη αφή, πολύ καλύτερη ακοή κ.λπ. Αυτά παρατηρούμε να γίνονται στο φυσικό μας σώμα όταν έχουμε χάσει κάποιο όργανο ή κάποια λειτουργία του και ο οργανισμός προσπαθεί να ισορροπήσει.

Το μεγάλο ερώτημα που θα μας απασχολήσει σημερα είναι: Τι γίνεται με τους οργανισμούς που έχουν χάσει λειτουργίες που αναφέρονται στο συναισθηματικό ή στο διανοητικό επίπεδο;

Εμείς στην Ομοιοπαθητική αναγνωρίζουμε ότι, εκτός από τα φυσικά όργανα του σώματος, ο οργανισμός διαθέτει «λειτουργίες» ή «όργανα» που αναφέρονται στο συναισθηματικό και στο νοητικό του επίπεδο.

Το ερώτημα είναι: Είναι δυνατόν να έχουμε τερατογενέσεις σε ψυχικό ή νοητικό επίπεδο;
Υπάρχει πιθανότητα να γεννάμε «τέρατα», που θα σπείρουν τη διαφθορά, τον τρόμο ή ακόμη και το θάνατο όταν μεγαλώσουν; Και, αν ναι, που οφείλεται αυτό; Μήπως υπάρχει πιθανότητα να το προλάβουμε;

Παρατηρώντας τις σύγχρονες κοινωνίες, κυρίως τις δυτικές, βλέπουμε ορισμένα φαινόμενα που είναι πραγματικά τρομακτικά ή ανεξήγητα. Λόγου χάριν, ένα παιδάκι δέκα ετών παίρνει ένα αυτόματο και σκοτώνει τους συμμαθητές του. Και δεν χρειάζεται να αναφέρουμε όλες αυτές τις εγκληματικές δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα στο δυτικό κόσμο, τις οποίες όλοι μας γνωρίζουμε.

Από τις ψυχιατρικές αναλύσεις αυτών των ανθρώπων μαθαίνουμε ότι αυτά τα άτομα είχαν πνευματικές και συναισθηματικές ελλείψεις. Αναλύοντας τον ψυχισμό ενός ειδεχθούς εγκληματία, που ψάχνει, π.χ., να βρει κάποιες νεαρές γυναίκες τις οποίες βιάζει, τεμαχίζει και θάβει, βλέπουμε να εξομολογείται τελικά ότι έψαχνε να κινητοποιήσει κάποια συναισθήματα που δεν υπήρχαν, να διεγείρει τον οργανισμό του ώστε να νιώσει κάτι, συναισθήματα που θα του έδιναν προφανώς κάποια ικανοποίηση, κάποια αίσθηση ζωής. Οι άνθρωποι αυτοί έχουν μέσα τους το θάνατο, αλλά είναι αυτοί μόνο υπεύθυνοι για τις πράξεις τους; Πόσο συμμετέχει το έθνος, η κοινωνία, η οικογένεια, οι συγκεκριμένοι γονείς;

Αυτού του είδους οι ψυχικές διαταραχές, παρόλο που συμβαίνουν μόνο σε πολύ ακραίες περιπτώσεις, ωστόσο, σε ένα μικρότερο βαθμό, ταλανίζουν εκατομμύρια ανθρώπων του δυτικού κόσμου. Έχουμε τους σαδιστές, τους μαζοχιστές, τους διεστραμμένους σεξουαλικά, αυτούς που νιώθουν μίσος για όλους τους άλλους, αυτούς που ζουν σε κατάθλιψη όλη τους τη ζωή, αυτούς που ζουν με την αίσθηση ότι δεν αξίζουν τίποτε, αυτούς που αισθάνονται ότι κανείς δεν τους αγαπά ούτε μπορεί να αγαπηθούν, αυτούς που ζουν μέσα σε μια συνεχή ανησυχία ότι κάτι κακό θα τους συμβεί, αυτούς που εκφράζονται μόνο με τη βία κ.λπ. κ.λπ.

Από την άλλη πλευρά, έχουμε παιδιά που παρατηρούμε να εμφανίζουν μία υπερανάπτυξη του νοητικού επιπέδου, ενώ συγχρόνως υπάρχει μια υπανάπτυξη του συναισθηματικού επιπέδου. Βλέπουμε, π.χ., αγόρια δεκαπέντε δεκαέξι ετών να είναι οι καλύτεροι μαθητές στην τάξη τους, να είναι υπερβολικά έξυπνα, και όμως, όταν τα εξετάζουμε συνολικά για να δούμε το πώς λειτουργούν σε όλα τα επίπεδα, βλέπουμε ότι συναισθηματικά είναι τελείως ανώριμα. Είναι σαν να μην υπάρχουν αυτά τα φυσιολογικά, συναισθηματικά όργανα που τους χρειάζονται για να έρθουν σε επαφή, σε επικοινωνία με την οικογένεια, τους φίλους τους, την κοινωνία και στη συνέχεια είναι ανίκανα για μια πιο στενή σχέση, που είναι η ερωτική.
Θα αναφέρω ακόμη περιστατικά που όλοι συναντούμε καθημερινά στις δυτικές κοινωνίες. Δείτε τους επιστήμονες οι οποίοι ασχολούνται με ένα συγκεκριμένο αντικείμενο και που είναι τελείως αφοσιωμένοι σε αυτό που κάνουν αγνοώντας την ψυχική τους σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο, την οικογένειά τους, την κοινωνία.

Θυμάμαι μια γιατρό που μου έλεγε: «Χώρισα με τον άντρα μου, γιατί ήταν πάρα πολύ καλός επιστήμονας! Το μόνο που υπήρχε για εκείνον ήταν τα μικρόβια, το μικροσκόπιο και η συμπεριφορά των μικροβίων. Ερχόταν στο σπίτι και εγώ δεν υπήρχα καθόλου, ούτε καν με κοίταζε, ήθελε μόνο να φάει και αμέσως μετά άνοιγε τα βιβλία του. Κράτησα δέκα χρόνια, δεν άντεξα άλλο, δεν μου έδινε ούτε καν τη σημασία που έδινε σε ένα μικρόβιο». Αυτός ο πολύ καλός επιστήμονας είχε σίγουρα κάποια «έλλειψη» σε κάποια από αυτά τα βαθύτερα ψυχοδιανοητικά επίπεδα, κυρίως βέβαια στο συναισθηματικό επίπεδο. Είχε υπεραναπτύξει ένα τμήμα του νοητικού του, που του αναπληρούσε σίγουρα κάποιες ελλείψεις στο συναίσθημα, και προφανώς προσπαθούσε να ισορροπήσει αυτές τις ελλείψεις με το να αναδεικνύει κάποιες επιτυχίες ή ανακαλύψεις που θα τον έκαναν να αισθάνεται ξεχωριστός. Το φαινόμενο αυτό παρατηρείται κυρίως σε άτομα φιλόδοξα, που έχουν πολυ καλό νοητικό επίπεδο, που έχουν θέσει πολύ υψηλούς στόχους στην επιστήμη τους και δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Καμιά φορά μπορεί να κάνουν και σεξ, αλλά το κάνουν μηχανικά. Ή μπορεί καμιά φορά να βρεθούν με κάποια παρέα, και τότε, για να μπορέσουν να διασκεδάσουν, χρειάζεται να μεθύσουν ή να πάρουν ναρκωτικά. Υπάρχουν άνθρωποι σήμερα που δεν ξέρουν τι σημαίνει να είναι κανείς ερωτευμένος.

Ύστερα από τις παραπάνω παρατηρήσεις, διατυπώνω τα ερωτήματα: Ήταν ο Χίτλερ, με το μίσος και τη μισαλλοδοξία που τον διέκρινε, ένα ολοκληρωμένο ανθρώπινο ον ή ήταν ένα τέρας; Ήταν ο Στάλιν, με τις ανασφάλειές του και την απάνθρωπη βία του, ο οποίος εξόντωσε εκατομμύρια «υπόπτων» συμπατριωτών του, ένα άτομο με υγεία στο συναισθηματικό επίπεδο ή ήταν ένα τέρας; Τι έχει συμβεί επομένως σε αυτή την κοινωνία που ζούμε και αυτού του είδους οι πολιτικοί αναρριχήθηκαν στην κορυφή έχοντας αυτές τις τρομερές συναισθηματικές ελλείψεις;

Το ερώτημα είναι: Δεν θα έπρεπε να χαρακτηριστουν ως τερατογενέσεις σε συναισθηματικό ή πνευματικό επίπεδο αυτά τα άτομα; Και ποιοι είναι άραγε οι παράγοντες που συντείνουν σε τέτοιες τερατογενέσεις;

Μπορεί εύκολα να φανταστεί κάποιος τι μπορεί να γίνει εάν σε μία κοινωνία συνδυαστούν επιστήμονες με έλλειψη ανθρωπιάς και αριβίστες, φιλόδοξοι πολιτικοί. Θα σας δώσω ένα παράδειγμα.

Σήμερα οι γενετιστές μπορούν να αποκωδικοποιούν το γενετικό κώδικα βλέποντας τις προδιαθέσεις που έχουν οι διάφοροι οργανισμοί και που, π.χ., δίνουν την πληροφορία ότι η μαύρη φυλή έχει ένα γονίδιο που δεν το βρίσκουμε στους λευκούς. Θα μπορεί τότε ο ασυνείδητος επιστήμονας, που θα πάρει την εντολή από τον αριβίστα πολιτικό, να βρει έναν ιό ο οποίος θα «προσκολλάται» εύκολα στο γονίδιο που χαρακτηρίζει τους μαύρους και θα μπορεί σε είκοσι ή τριάντα χρόνια να εξοντώσει τη μαύρη ή την κινέζικη φυλή. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα έχουμε έναν ιδιοφυή επιστήμονα, στον οποίο υπόσχονται οι πολιτικοί τιμή και δόξα αν τους εξυπηρετήσει, ο οποίος αναλαμβάνει να εκτελέσει τα άνομα σχέδιά τους. Ο ίδιος στην πραγματικότητα δεν καταλαβαίνει τι κάνει, γιατί προφανώς του λείπουν κάποια λειτουργικά τμήματα, κάποια «όργανα ευαισθησίας» σε συναισθηματικό επίπεδο, και γι' αυτό το λόγο δεν εμφανίζει αντιστάσεις στο να κάνει αυτό το μαζικό έγκλημα. Εμείς, από τη σκοπιά του θεραπευτή, καλούμαστε να βρούμε τι ακριβώς συμβαίνει και γεννιούνται αυτά τα «τέρατα», τα οποία έχουν όλα τα φυσικά τους μέλη αλλά τους λείπουν κάποιες λειτουργίες, κάποια όργανα στο συναισθηματικό επίπεδο, η έλλειψη των οποίων μάλιστα μπορεί να είναι άκρως επικίνδυνη όχι μόνο για τους ίδιους αλλά κυρίως για τους άλλους.

Γιατί η έλλειψη αυτή είναι επικίνδυνη; Διότι ο οργανισμός έχει την ικανότητα να αναπληρώσει με κάποια άλλη λειτουργία αυτό που του λείπει, με κάποια άλλα συναισθήματα ή ικανότητες στο νοητικό επίπεδο, για να ισορροπήσει. Είναι πιθανό να μην μπορεί να νιώσει αγάπη ή συμπόνια, αλλά μπορεί να κάνει πράγματα για τα οποία οι άλλοι θα τον θαυμάζουν και θα τον επαινούν, ακόμη και θα του δίνουν αγάπη. Ο ίδιος όμως δεν μπορεί να νιώσει αγάπη.

Ας πάρουμε το παράδειγμα μιας κοπέλας η οποία νομίζει ότι είναι άσχημη και για να ισορροπήσει αυτή την υπερευαισθησία από την κριτική που μπορεί να της γίνεται ο οργανισμός της αναπτύσσει ένα άλλο μέρος του νοητικού της επιπέδου και γίνεται πάρα πολύ καλή μέσα στην τάξη της, οπότε αρχίζουν να τη θαυμάζουν οι συμμαθητές της. Με αυτό τον τρόπο, η κοπέλα αυτή αρχίζει να βρίσκει κάποια ισορροπία, τελειώνει το γυμνάσιο με άριστα και μπαίνει στο πανεπιστήμιο, παρακολουθεί τη Βιολογία, δαπανά όλο το χρόνο της στη μελέτη, τελειώνει πρώτη τη Βιολογία και αφοσιώνεται τελικά σε αυτή την επιστήμη. Φτάνει είκοσι οκτώ, τριάντα, τριάντα δύο, τριάντα έξι ετών και δεν ξέρει ακόμη τι είναι αγάπη, τι είναι έρωτας. Αυτό σημαίνει ότι το τμήμα του οργανισμού της που είναι «υπεύθυνο» γι' αυτά τα συναισθήματα έχει ατονήσει ή έχει πλήρως καταπιεστεί. Αυτή η γυναίκα με αυτές τις ανασφάλειες θα κάνει ίσως σε κάποια φάση της ζωή της κάτι το οποίο θα είναι αφύσικο, θα οδηγηθεί σε ανώμαλες καταστάσεις, σε διαστροφές, προκειμένου να κινητοποιήσει συναισθήματα ερωτικά ή ακόμη και σεξουαλικά. Μπορεί να φανταστεί ο καθένας σε τι διαστροφές μπορεί να οδηγηθεί, γιατί ο οργανισμός έχει την «αίσθηση» των «οργάνων» που του λείπουν. Η νεαρή γυναίκα με τέτοιες ελλείψεις έχει επίσης παρατηρήσει πως οι άλλοι αντιδρούν «διαφορετικά» σε καταστάσεις που καταλαβαίνει πως είναι άγνωστες γι' αυτή, π.χ., τι αισθάνεται αυτός που ερωτεύεται, «γιατί εγώ δεν μπορώ να ερωτευτώ», τι είναι αυτό το συναίσθημα κ.λπ.

Η λίστα βέβαια με τις πιθανές διαταραχές, που είναι ατελείωτη, δεν είναι δυνατόν να αναφερθεί εδώ.

Με αυτές τις προδιαγραφές στις κοινωνίες μας φτάσαμε να «παράγουμε μικρά ή μεγάλα τερατάκια», έχουμε δηλαδή τερατογενέσεις σε σωματικό, συναισθηματικό και νοητικό επίπεδο, γιατί ξεφύγαμε από τους φυσικούς νόμους.

Το ερώτημα είναι: Σε τι ποσοστό η συναισθηματική κατάσταση των γονέων κατά την ώρα της σύλληψης μπορεί να είναι υπεύθυνη γι' αυτές τις «τερατογενέσεις»;

Τρεις φάσεις κατά την ώρα της συνεύρεσης

Εδώ θα ήθελα να σας παρουσιάσω μία δική μου υπόθεση, που όμως προέρχεται από την έρευνα, την εμπειρία μου και τη γνώση μου στις θεραπείες οικογενειών σε διάφορες εθνικότητες.

Πιστεύω, όπως είπα και στην αρχή, ότι αυτή η θεωρία, αυτή η «υπόθεση» σύντομα θα επιβεβαιωθεί μέσω της έρευνας κάποιων καλών επιστημόνων. Ξεκινώ από την υπόθεση ότι το σπέρμα ή το ωάριο δεν είναι μεμονωμένα τμήματα του οργανισμού, αλλά εμπεριέχουν εν δυνάμει όλη τη δομή και τη σύσταση του οργανισμού σε όλα τα επίπεδα: στο σωματικό, στο συναισθηματικό και στο νοητικό.

Το σπερματοζωάριο ή το ωάριο φέρουν εν δυνάμει αποτύπωμα της ψυχικής και της διανοητικής κατάστασης των δύο ανθρύπων που έρχονται σε επαφή με σκοπό τη γέννηση ενός παιδιού. Όσο πιο συντονισμένα είναι, όσο περισσότερο συμπλέουν, όσο περισσότερο ταιριάζουν, τόσο πιο εύκολη και ολοκληρωμένη θα είναι η μίξη τους. Όσο πιο μεγάλες είναι οι διαφορές και οι αντιθέσεις μεταξύ τους, τόσο η ταύτιση θα μικραίνει και οι διαφορές θα μεγαλώνουν. Όταν η διάσταση και η αντίθεση είναι τεράστια, είναι δυνατόν να έχουμε μια σχάση, ένα είδος σχιζοφρένειας, όπου το άτομο σκέφτεται ισοδύναμα με δύο διαφορετικές θέσεις, απόψεις.

Υπάρχει βέβαια η πιθανότητα τα δύο άτομα να ταιριάζουν σεξουαλικά και τα όργανα των φυσικών σωμάτων τους να είναι σε πολύ καλή κατάσταση, αλλά να απέχουν συναισθηματικά και πνευματικά.

Με έναν καθαρά συμβολικό τρόπο θα εκφράσουμε την καλύτερη φάση μέσα στην οποία μπορεί να βρεθούν ο άντρας και η γυναίκα, με έναν τέλειο κύκλο, που θα συμβολίζει την ικανοποίηση, την ολοκλήρωση και την ισορροπία σε ψυχοδιανοητικό επίπεδο. Σε μια ιδανική κατάσταση έχουμε ένα ολοκληρωμένο ωάριο και ένα ολοκληρωμένο σπερματοζωάριο σε κατάσταση πλήρους ισορροπίας και χαλάρωσης σε όλα τα επίπεδα. Έχουμε δηλαδή την τέλεια σύμπτωση σε όλα τα επίπεδα. Δύο άνθρωποι που αισθάνονται ότι αλληλοσυμπληρώνονται και είναι ευτυχισμένοι με την επαφή τους, οι δύο έχουν γίνει «ένα» για λίγα δευτερόλεπτα και είναι ικανοί να παράγουν ένα «θαύμα»: ένα ολοκληρωμένο νέο δημιούργημα.

Η τελική φάση αυτής της σύζευξης, αυτής της σύνδεσης του ενός με τον άλλο, θα είναι ένας νέος κύκλος, ένα νέο δημιούργημα, πλήρες, ολοκληρωμένο, ένα παιδί που θα εμπεριέχει εν δυνάμει τα καλύτερα στοιχεία και των δύο γονέων βέβαια πάντα μέσα στη σχετικότητα που προσδιορίζεται από τους άλλους δύο παράγοντες, την κληρονομικότητα και το ιατρικό ιστορικό των γονέων. Πιστεύω ακόμη ότι εάν εξεταστεί το ωάριο και το σπερματοζωάριο αυτών των ανθρώπων, κατά τη στιγμή αυτή και μόνο, η χημική τους σύσταση θα είναι διαφορετική από εκείνη που υπάρχει σε κάποια άλλη φάση της ζωής τους, αν και εδώ το κύριο συστατικό είναι η πληροφορία που ανεγράφη και που πολύ δύσκολα θα «αναγνωριστεί» από την επιστήμη.

Στη δεύτερη ψάση έχουμε ένα νέο δημιούργημα από δύο γονείς που ο καθένας ενδιαψέρεται μόνο για τον εαυτό του, είναι συγκρατημένοι, υπολογιστικοί, δεν εκφράζουν συναισθήματα μήπως πληγωθούν, είναι δειλοί, συνεσταλμένοι, μαζεμένοι, τσιγκούνηδες στα συναισθήματα, θέλουν μόνο να παίρνουν και όχι να δίνουν. Από αυτούς θα προκύψει ένα παιδί το οποίο έχει χάσει την ισορροπία του και θα βρίσκεται σε μεγάλη καταστολή ή σε μια έντονη καταπίεση συναισθημάτων, ντροπή, δειλία. Ένα τέτοιο παιδί θα είναι υπολογιστής, ψυχρός, χωρίς να μπορεί να νιώσει την αγάπη των άλλων, πολύ λιγότερο τον πραγματικό έρωτα, που απαιτεί απόλυτο δόσιμο.

Και έχουμε τα παιδιά μιας τρίτης φάσης, όπου οι γονείς κατά την ώρα της συνεύρεσης βρίσκονταν σε υπερβολική διέγερση, ο άντρας ήρθε μεθυσμένος, συγκρούστηκαν, λογομάχησαν, χειροδίκησαν και μετά από όλη αυτή την πάλη είχαν σεξουαλική επαφή και έγινε η σύλληψη του παιδιού.

Τα παιδιά αυτά θα προσπαθούν να επιβάλλουν την παρουσία τους με βία και ακρότητες, γιατί δεν θα μπορούν εύκολα να νιώσουν συναισθήματα αγάπης και συμπόνιας. Η ανάγκη τους να πάρουν αγάπη θα τα οδηγεί σε αντίθετες πράξεις από αυτές που φέρνουν αγάπη.
Ανάμεσα σε αυτές τις ακραίες καταστάσεις έχουμε βέβαια άπειρες τροποποιητικές καταστάσεις και φάσεις.

Το κύριο ερώτημα είναι κατά πόσο οι γονείς πριν έρθουν σε επαφή βρίσκονται στη φάση 1, στη φάση 2 ή στη φάση 3 και κατά πόσο οι φάσεις αυτές καθορίζουν τη μετέπειτα υγεία του παιδιού.
Ας μιλήσουμε κατ' αρχήν για την φάση 1, ώστε να έχουμε μέτρο σύγκρισης.

Σε ποιες περιπτώσεις μπορεί να επιτευχθεί η φάση 1;
Για να επιτευχθεί η φάση 1 θα πρέπει να φτάσουν και τα δύο άτομα σε μία κατάσταση τέτοια που να καταργεί το εγώ τους και να χάνεται ο ένας μέσα στον άλλο κατά τη διάρκεια της διαδικασίας της συνεύρεσης. Η φύση έχει προβλέψει να φτάνουμε ευκολα σε αυτές τις καταστάσεις της 1ης φάσης. Μας έχει δώσει αυτό το δυνατό συναίσθημα αγάπης που λέγεται «έρωτας», τη δυνατότητα να ερωτευόμαστε. Τι είναι ο έρωτας; Είναι η αξεπέραστη επιθυμία ενός άντρα να ενωθεί με μια γυναίκα και ταυτόχρονα μιας γυναίκας να ενωθεί με έναν άντρα. Αυτή η εντονότατη επιθυμία ικανοποιείται μόνο με την απόλυτη ένωση, που επιβεβαιώνεται μέσα από την ερωτική πράξη, και η ικανοποίηση, η ευτυχία, θα φτάσει σε μια κορύφωση όταν θα έχει επιτευχθεί αυτός ο σκοπός. Τότε, μέσα από αυτή την ερωτική επιθυμία και την τελική κατάκτηση αυτού που επιθυμεί ο καθένας, τα δυο άτομα φτάνουν σε μια κατάσταση απόλυτης ικανοποίησης, αφού αφήνεται ο ένας να εισχωρήσει μέσα στον άλλο χωρίς αντιστάσεις, χωρίς τις παρεμβάσεις του νοητικού μέρους. Έτσι επέρχεται μια κατάσταση απόλυτης ηρεμίας, ικανοποίησης και ισορροπίας. Είναι η υπέρτατη στιγμή που προέβλεψε η φύση ώστε να «προσφέρουν» τον καλύτερο τους εαυτό ο ένας στον άλλο, ώστε το νέο δημιούργημά τους, το παιδί, να πάρει ό,τι καλύτερο υπάρχει και από τους δύο, ώστε να γίνει ένα όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένο άτομο. Μια τέτοια κατάσταση «έρωτα» δύσκολα μπορεί να προκύψει στη σύγχρονη κοινωνία μας, που αναζητά απλώς τον εύκολο και γρήγορο οργασμό, αποκομμένο από τη συναισθηματική επένδυση. Σήμερα στην Αμερική υπάρχουν «σχολές» που προσπαθούν να «διδάξουν» τον οργασμό σε αυτά τα δύστυχα πλάσματα! Αυτό βέβαια δείχνει την απόλυτη κατάπτωση των κοινωνιών μας εξαιτίας της σεξουαλικής επανάστασης και της σεξουαλικής απελευθέρωσης.

Ο «έρωτας» για να έρθει χρειάζεται τη δυσκολία της φυσικής προσέγγισης, χρειάζεται αυτοσυγκράτηση, χρειάζεται ακόμη και τη φαντασία για να καλλιεργηθεί και να φουντώσει, γι' αυτό δεν παραμένει για πολλά χρόνια. Το ερωτευμένο ζευγάρι, όμως, ζει ό,τι πιο ωραίο υπάρχει μέσα τους, ζει την πιο έντονη μορφή αγάπης, τη συμπόνια, την έγνοια του ενός για τον άλλο, ζει μέσα στα πιο ιδεαλιστικά ιδανικά. Αυτή είναι η ιερή ώρα της τεκνοποίησης.
Εμείς, στις σημερινές κοινωνίες μας, αυτά τα παιδιά συνήθως τα σκοτώνουμε.

Εκείνο που είναι βέβαιο και θα πρέπει να το λαμβάνουν υπόψη τους οι μελλοντικοί γονείς είναι το εξής:
Το σπερματοζωάριο και το ωάριο θα μεταφέρουν τις νοητικές ιδιότητες και τις συναισθηματικές καταστάσεις με τις οποίες είναι «ποτισμένοι» οι γονείς κατά τη στιγμή της συνεύρεσης.
Τέτοια παιδιά του έρωτα θα κληρονομήσουν από τους γονείς τους την καλύτερη επιλογή «οργάνων» και τις καλύτερες δυνατές λειτουργίες στο συναισθηματικό, στο νοητικό και στο σωματικό επίπεδο.
Με αυτό τον τρόπο η φύση έχει προβλέψει να γίνεται η αναγέννηση του είδους και να προλαμβάνεται η εκψύλιση. Σε μια τέτοια διαδικασία δεν θα έχουμε μια τερατογένεση, όπου κάποια λειτουργία θα λείπει ή θα έχει παραμορφωθεί, έτσι ώστε ο οργανισμός να αναγκαστεί να αναπτύξει κάποιο άλλη λειτουργία για να ισορροπήσει.

Αλλά δυστυχώς ο τρόπος ζωής του δυτικού πολιτισμένου ανθρώπου στην πραγματικότητα αποτρέπει μια τέτοια συγκυρία, τουλάχιστον στο μεγαλυτερο μέρος της. Ακολουθούμε με συνέπεια το δεύτερο δρόμο: της εκφύλισης του είδους. Έχοντας επικρατήσει στις πολιτισμένες κοινωνίες μας σε τεράστιο βαθμό το συμφέρον και ο εγωισμός, είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθεί μια τέτοια φυσική σύζευξη.

Αν είχαμε μόνο τέτοιους ανθρώπους να ηγούνται των κοινωνιών μας, πολιτικούς, στρατιωτικούς, επιστήμονες κ.λπ., σίγουρα θα λαμβάνονταν πολυ σωστότερες αποφάσεις από αυτές που λαμβάνονται σήμερα, οι οποίες μόνο ανθρώπινες δεν είναι.
Ένα τέτοιο παιδί «της αγάπης και του έρωτα» δεν έχει θέση σήμερα στις ανταγωνιστικές κοινωνίες που ζουμε- σε ένα ηγετικό κλιμάκιο. Οι σημερινές κοινωνικές συνθήκες θα το εξουθενώσουν και θα το εξουδετερώσουν αμέσως. Αυτοί που επιλέγονται γι' αυτές τις θέσεις, στις σημερινές εφιαλτικές κοινωνίες της παγκοσμιοποίησης, είναι φτιαγμένοι από άτομα που ανήκουν σε στάδια ανάμεσα στη φάση 2 και στη φάση 3 και των οποίων οι γονείς, κατά πάσα πιθανότητα, καταπίεσαν διάφορα τμήματα του νοητικού αλλά και του συναισθηματικού επιπέδου τους κατά την ώρα της συλληψης.

Να δώσουμε ορισμένα παραδείγματα για να δούμε τι ακριβώς εννοούμε. Αν μια νέα, ανύπαντρη γυναίκα που έχει ερωτευτεί έναν άντρα μείνει έγκυος, οι γονείς συνήθως λένε ότι αυτό το παιδί δεν μπορεί και δεν πρέπει να γεννηθεί. «Ακόμη δεν έχετε παντρευτεί, δεν έχετε φτιάξει τη ζωή σας κ.λπ.». Πιστεύουν ότι αυτοί γνωρίζουν καλύτερα από τη φύση τι πρέπει να γίνει και συμπεραίνουν ότι εκείνη την ώρα το παιδί δεν χρειάζεται. Αντί οι γονείς να υποστηρίζουν τέτοιες καταστάσεις, τις αρνούνται.
Βεβαίως δεν έχει γίνει ακόμη καμιά στατιστική που να δείχνει τον αριθμό των αμβλώσεων των παιδιών του έρωτα, αλλά όλοι γνωρίζουμε ότι είναι δεκάδες χιλιάδες κάθε χρόνο.

Αλλά εδώ θα ήθελα να κάνω μια διάκριση μεταξύ των παιδιών του έρωτα και των παιδιών μιας τυχαίας σεξουαλικής πράξης. Η απόσταση είναι τεράστια.

Σήμερα βλέπουμε κοριτσάκια των δεκαπέντε, δεκαέξι ετών να έχουν σεξουαλικές σχέσεις. Τι μπορούν να καταλάβουν αυτά τα νήπια από αυτό το υπέροχο συναίσθημα του έρωτα; Τίποτε απολύτως. Συνήθως η εμπειρία τους είναι από αδιάφορη έως εφιαλτική. Αυτό που ακολουθεί είναι συνήθως η άμβλωση.

Βλέπουμε συχνά τέτοιες περιπτώσεις ζευγαριών που έρχονται με αυτή την προϊστορία και με μεγάλο άγχος ότι τώρα πια, μετά από μία, δύο ή τρεις αμβλώσεις, δεν μπορούν να κάνουν παιδί και τώρα όταν κάνουν σεξ το κύριο θέμα που τους απασχολεί είναι αν θα μείνει έγκυος η γυναίκα. Στις περιπτώσεις αυτές, όπου ο άντρας έχει το άγχος του, έχει τις σκέψεις του, έχει τα οικονομικά προβλήματά του, η γυναίκα έχει το άγχος «θα κάνω ή δεν θα κάνω παιδί», πολλές φορές συμβαίνει, αντί να γίνει αυτή η μέθεξη, να χαθεί δηλαδή ο ένας μέσα στον άλλο, την ώρα της περίπτυξης μερικές φορές απλώς ταιριάζουν ορισμένες «γωνίες» και γίνεται η σύλληψη, πολλές φορές όμως δεν ταιριάζει καμιά από αυτές τις «γωνίες» και δεν μπορεί να υπάρξει καν σύλληψη.

Αυτό ίσως φαίνεται θεωρητικό, αλλά εκείνο που ξέρουμε εμείς, που έχουμε δει δεκάδες χιλιάδες τέτοιες περιπτώσεις, είναι ότι, όταν έρχεται ένα ζευγάρι για να κάνει θεραπεία και τους δώσετε το σωστό φάρμακο, οι ασθενείς χρησιμοποιούν εκφράσεις όπως «τώρα ηρέμησα», «τώρα στέκομαι στα πόδια μου», «τώρα βρήκα τον εαυτό μου», «τώρα νιώθω υγιής».

Το σωστό φάρμακο δηλαδή θα τους γαληνέψει γενικά, θα τους ολοκληρώσει και θα επιτρέψει τελικά τη μέθεξη, το απόλυτο χάσιμο του ενός μέσα στον άλλο.
Ένα άτομο με άγχος, με φοβίες, με εκνευρισμό, με ανασφάλειες δεν μπορεί να φτάσει σε αυτή την ψυχική ολοκλήρωση που απαιτείται για ένα πραγματικά υγιές παιδί.
Εδώ θα πρέπει να πούμε ότι αυτή η δωρεά της φύσης για τον έρωτα δεν διαρκεί πολύ. Είναι ισχυρή τα πρώτα δύο με τρία χρόνια, τότε δηλαδή που οι γονείς είναι ακόμη νέοι, σφριγηλοί και αθώοι, τότε που πρέπει να αποκτήσουν τα παιδιά που θα αναγεννήσουν το είδος και δεν θα το εκφυλίσουν.

Στη φάση 2 ανήκουν πάρα πολλά άτομα και θα σας δώσω ένα παράδειγμα.
Έχουμε την πολύ συχνή περίπτωση μιας κοπέλας που είχε μια πολύ ωραία ερωτική εμπειρία με ψυχική αλλά και σεξουαλική ικανοποίηση και που μένει έγκυος. Κάνει όμως άμβλωση και στη συνέχεια χωρίζει με τον πρώτο της έρωτα. Μετά από καιρό κάνει μια άλλη σχέση, όχι και τόσο καλή, ποτέ τόσο καλή όσο η πρώτη, κάνει και άλλες σχέσεις και τελικά στην ηλικία των είκοσι έξι ετών παντρεύεται κάποιον άντρα για τον οποίο αποφασίζει λογικά ότι είναι κατάλληλος για σύζυγος. Αυτή η κοπέλα τι έχει κάνει; Έχει καταπιέσει ένα μέρος του συναισθηματικού της κόσμου και δεν έχει πια τη δυνατότητα να αφεθεί και να φτάσει στην κατάσταση αυτή της απόλυτης ικανοποίησης που χρειάζεται για την πρώτη φάση. Μέσα από τέτοιες διαδικασίες στην πραγματικότητα η κοπέλα αρρωσταίνει και χάνει την ικανότητα να ζήσει στην πρώτη φάση.

Με αυτές τις διαδικασίες, που συντελούνται κάτω από την πίεση των σημερινύν κοινωνιύν, καταπιέζονται τα πιο βαθιά, τα πιο βασικά συναισθήματα και τελικά θυσιάζονται στο βωμό της σκοπιμότητας και του συμφέροντος.

Εμείς που βλέπουμε τους ασθενείς με μια πιο βαθιά ματιά, προσπαθώντας να τους βοηθήσουμε πραγματικά, γνωρίζουμε ότι πολλές ωραίες κοπέλες που ουσιαστικά «θυσιάστηκαν» με σκοπό να βρουν έναν «κατάλληλο» σύζυγο, ζουν μέσα σε ένα «χρυσό κλουβί», που όμως γεννά και αναπαράγει την αρρώστια. Γεννά ένα σύνδρομο που όλοι οι μαθητές μου το γνωρίζουν ως το «σύνδρομο του συζύγου», με μια συγκεκριμένη συμπτωματολογία.

Όταν έχουν ξεπεραστεί ή έχουν καταπιεστεί τα βασικά ένστικτα και έχει επικρατήσει στις σκέψεις και στους υπολογισμούς των νέων το συμφέρον και ο εγωισμός (πώς θα περάσουμε καλύτερα εμείς, αγνοώντας τι περνούν οι άλλοι ή τι προκαλούμε στους άλλους), μπορεί κανείς εύκολα να φανταστεί τις σκέψεις και τα συναισθήματα που διακατέχουν τα νέα παιδιά, αγόρια και κορίτσια, όταν αναλογίζονται τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσουν με τη δημιουργία μιας οικογένειας. Τα παιδιά που θα γεννηθούν θα είναι στερημένα από τα βασικά συναισθήματα της αγάπης, της προσφοράς, του δοσίματος και της πραγματικής δημιουργίας και ακόμη από τη χαρά που έρχεται όταν προσφέρεις και βοηθάς τον άλλο και όχι μόνο όταν παίρνεις.

Αυτές φαίνονται απλές σκέψεις, που όμως έχουν αγνοηθεί παντελώς ή έχουν υποτιμηθεί από τις σημερινές κοινωνίες μας.

Στις ακραίες περιπτώσεις της 3ης φάσης έχουμε σύλληψη κάτω από υπερβολική διέγερση στον άντρα και καταπίεση στη γυναίκα. Σε αυτές τις περιπτώσεις, έχουμε εκείνες τις καταστάσεις όπου έρχονται σε συνεύρεση κάτω από «άγριες» συνθήκες.

Έρχεται ο άντρας στο σπίτι και επειδή δεν έχει πάει καλά η δουλειά του ή είδε τη γυναίκα του να μιλά με το γείτονα και τρελαίνεται από τη ζήλια του, μπαίνει μέσα και αρχίζει να τη χτυπά, αυτή κλαίει, φωνάζει, στο τέλος κάνουν σεξ και κάτω από αυτές τις συνθήκες γεννιέται ένα παιδί. Αυτό το παιδί θα έχει μέσα του την κατάσταση που είχαν, την ώρα που έκαναν έρωτα, τα κύτταρα του άντρα και της γυναίκας.

Τα παιδιά που θα γεννηθούν από τις διάφορες φάσεις

Τα παιδιά της 2ης φάσης μπορεί να γίνουν εξαιρετικοί επιστήμονες, ενώ τα παιδιά της 3ης φάσης, σε προχωρημένες καταστάσεις, μπορεί να γίνουν εγκληματίες. Όλοι αυτοί οι ελλειματικοί άνθρωποι θα ψάχνουν σε όλη τους την υπόλοιπη ζωή να βρουν την πραγματική αγάπη, αυτή που δεν έζησαν οι γονείς τους κατά την ώρα της συνεύρεσης, θα ψάχνουν βέβαια με διάφορους τρόπους και σε διάφορα επίπεδα. Προκειμένου να
ισορροπήσουν και να βρουν αυτό το κομμάτι που τους λείπει, αυτές τις λειτουργίες που δεν έχουν, πρέπει να διακριθούν για να τους θαυμάσουν, για να τους αγαπήσουν και με αυτό τον τρόπο να ισορροπήσουν. Σε αυτούς τους ανθρώπους της 3ης φάσης, όπου έχουμε ως κύριο στοιχείο τη βία, θα διαπιστώσουμε ότι θα προσπαθήσουν να διακριθούν μέσω μιας βίαιης συμπεριφοράς. Και εδώ θα πρέπει να αναρωτηθούμε πόση σημασία έχει η κληρονομικότητα αλλά και η στιγμή πριν από τη σύλληψη.
Ας πάρουμε για παράδειγμα μία κοπελίτσα που ήταν πάρα πολύ χαρούμενη, αρκετά υγιής (καλή κληρονομικότητα), αφού όμως πέρασε διάφορες δυσάρεστες εμπειρίες έχασε τη νεανικότητα και τη φρεσκάδα της και σιγά σιγά, μέσα από μια συνεχή απογοήτευση, έχασε σχεδόν όλα της τα συναισθήματα. Με την κουλτούρα αυτή που έχουμε αναπτύξει και μέσα στην οποία μπαίνουν τα νέα παιδιά, την ατμόσφαιρα του εύκολου κέρδους αλλά κυρίως τη σεξουαλική απελευθέρωση, φτάνουν πολυ γρήγορα σε έναν κορεσμό των πάντων, όπου πλέον δεν κινείται καθόλου το συναισθηματικό μέρος, δεν τους προκαλεί εντύπωση τίποτε και μια κοπέλα δεκαεφτά δεκαοχτώ ετών έχει ήδη πολλές εμπειρίες. Τι να νιώσει από εκεί και ύστερα; Φτάνει στην ηλικία των είκοσι οκτώ είκοσι εννιά ετών και παντρεύεται έναν «καλό» σύζυγο από υπολογισμό, που και αυτός είναι «απελευθερωμένος», και κάνουν ένα παιδί. Τι θα είναι αυτό το παιδί που θα γεννηθεί; Θα γεννηθεί ένα παιδί που θα εμπεριέχει εν δυνάμει όλες τις εμπειρίες των δύο, αλλά κυρίως ένα παιδί χωρίς αγάπη, ένα παιδί που θα είναι σαδιστής προκειμένου να διεγείρει το συναίσθημά του, για να αισθανθεί καταστάσεις που δεν μπορεί να αισθανθεί
φυσιολογικά.
Επομένως μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι για να έχουμε μια υγιή κοινωνία πρέπει να αψήσουμε τα παιδιά του πρώτου έρωτα να ζήσουν.
Θα εμβαθύνω λίγο ακόμη σε αυτές τις σκέψεις μου, γιατί είναι πολύ δύσκολο για εμάς τους δυτικούς να καταλάβουμε αυτές τις βασικές ιδέες. Ο λόγος είναι ότι είμαστε πολύ εξελιγμένοι τεχνολογικά, πολύ ικανοί στο να διαστρεβλώνουμε τις ιδέες, στο να μη δεχόμαστε διαφορετικές απόψεις γιατί δεν μας συμφέρουν, γιατί δεν μας ταιριάζουν, και συνήθως λέμε ότι εμείς ξέρουμε καλύτερα από τους άλλους. Αν εγώ πω «εγώ ξέρω» και ένας άλλος πει το ίδιο, από αυτή την εγωιστική θέση του «εγώ είμαι» και «εγώ ξέρω», δεν μπορώ να «ακούσω» τη σκέψη, την ιδέα του άλλου, και θα βρισκόμαστε συνεχώς σε μια διάσταση, σε μια αντιπαράθεση. Το ίδιο ακριβώς, αλλά σε μεγάλο βαθμό, συμβαίνει και στις σχέσεις των σημερινών παιδιών.
Ο εγωισμός του ενός αλλά και του άλλου δεν επιτρέπει την ένωση, δεν επιτρέπει το χάσιμο του ενός μέσα στον άλλο. Διότι όταν μία γυναίκα σκέφτεται ότι «αυτός ο άντρας είναι καλός, όχι γιατί με έλκει ψυχή τε και σώματι, αλλά γιατί έχει κάποια εξέχουσα θέση στην κοινωνία, έχει οικονομική άνεση και άλλα τέτοια προσόντα και καλό θα ήταν να τον παντρευτώ», τότε θα έχουμε πρόβλημα. Θα προκληθεί το σύνδρομο που έχω αποκαλέσει «σύνδρομο του συζύγου», που σημαίνει ότι αυτή η γυναίκα, εξαιτίας της απόφασης που πήρε και εφόσον η έλξη δεν έχει συντελεστεί, μακροπρόθεσμα θα αρρωστήσει σίγουρα με διάφορα σύνδρομα, που θα αλλάζουν το ένα μετά το άλλο, προκειμένου να αποφεύγει κάθε φορά τη συνεύρεση, που δεν την ευχαριστεί. Επομένως τα παιδιά που θα γεννηθούν από αυτή την αφύσικη κατάσταση θα γίνουν ίσως διευθυντές τραπέζης, θα γίνουν επιστήμονες, θα γίνουν αυτοί που κάνουν τα πάντα κάτω από υπολογισμούς, που τους λέμε επιτυχημένους μέσα στην κοινωνία, αλλά θα γίνουν ψυχροί υπολογιστές, άνθρωποι που δεν θα έχουν ψυχή, δεν θα έχουν συναισθήματα, δεν θα έχουν καρδιά.

Το μεγάλο μυστικό για υγιή παιδιά

Υπάρχει μια συνθήκη που οδηγεί στο να γεννιούνται τα πιο υγιή παιδιά, αλλά είμαι βέβαιος ότι θα τη βρείτε πολύ «προχωρημένη». Ύστερα από παρατηρήσεις, όχι απλώς διατύπωση θεωρίας, έχω δει ότι τα πιο υγιή παιδιά σε ψυχικό επίπεδο γεννήθηκαν από γονείς οι οποίοι έχουν αληθινή πίστη στο Θεό. Όχι από αυτούς που λένε «εγώ πιστεύω» και ταυτόχρονα έχουν και ένα σωρό αμφιβολίες, αλλά από αυτούς που πραγματικά έχουν αφεθεί στο Θεό, δηλαδή έχουν πει και πιστέψει: «Θεέ μου, κάνε αυτό που θέλεις Εσύ». Αυτή η σχέση με το Θεό, η οποία είναι πραγματικά ζωντανή, βιωματική σχέση πραγματικής εμπιστοσύνης, τους φέρνει στην κατάσταση της απόλυτης άφεσης, της ηρεμίας, της ισορροπίας και της βαθιάς ικανοποίησης. Είναι οι άνθρωποι που έχουν στην πραγματικότητα καταργήσει τον εγωισμό τους. Αυτοί είναι βέβαια πάρα πολύ λίγοι, αποτελούν ένα ελάχιστο
ποσοστό στις κοινωνίες μας. Είναι τα άτομα που είναι ευχαριστημένα, χαρούμενα, ικανοποιημένα ακόμη και αν δεν έχουν να φάνε. Μπορεί να μην έχουν καμία πολυτέλεια, καμία άνεση και όμως είναι γεμάτοι χαρά, ευτυχία, τους βλέπεις και τους χαίρεσαι και λες «ας μπορούσα και εγώ να είμαι σε αυτή την κατάσταση και ας μην είχα τόσες ανέσεις, ας μην είχα αυτή ή την άλλη ευκολία της τεχνολογίας» κ.λπ. Αυτή η κατάσταση της πλήρους χαλάρωσης και άφεσης τους δίνει τη δυνατότητα, κατά τη συνεύρεση, να αφήσουν τον εαυτό τους ανοιχτό, ώστε να ενωθεί, να χαθεί ο ένας μέσα στον άλλο, γιατί το εγωιστικό στοιχείο έχει σπάσει πια, διότι αυτός που πιστεύει πραγματικά δεν μπορεί να έχει εγωισμό. Θυμάμαι ένα ποίημα ενός Εγγλέζου ποιητή, του Keats, που λέει χαρακτηριστικά: «They doubt and sigh and do not love at all, of these am Ι, of these am Ι», που σημαίνει «αμφιβάλλουν και αναστενάζουν χωρίς καθόλου να αγαπούν, σε αυτούς ανήκω και εγώ, σε αυτούς ανήκω και εγώ». Με αυτές τις λίγες λέξεις περιγράφει όλη την αγωνία του σύγχρονου ανθρώπου με εκπληκτικό τρόπο. Είναι χαρακτηριστική η εικόνα του σύγχρονου ανθρώπου, που κατατρύχεται με όλες τις αμφιβολίες και τις ανασφάλειες, ενώ ο «ειδικός επιστήμονας», με ένα βαρύγδουπο ύφος, σας πείθει ότι πρέπει πάντα να αμφιβάλλετε για τα πάντα και ποτέ να μην είστε σίγουροι για τίποτε. Σας βάζει την ιδέα τού να αμφιβάλλετε για τα πάντα, γιατί αυτός ο ίδιος έχει χάσει την ουσία της ζωής.
Έχω δει αυτά τα παιδιά των ανθρώπων που φοβούνται μόνο το Θεό και έχω μείνει κατάπληκτος! Τι απλή σοφία και πόση αγάπη έχουν! Κανένα από αυτά δεν έχει γίνει μεγάλος ηγέτης, μεγάλος πολιτικός, είναι όμως ευτυχισμένα παιδιά. Σε όλους αυτους τους ανθρώπους έβλεπα την ευτυχία, σε όλους έβλεπα τη χαρά, την επικοινωνία αλλά και το γεγονός ότι σπάνια αρρώσταιναν.
Τελικά, ο γιατρός ή ο θεραπευτής θα έπρεπε να ενδιαφέρεται όχι μόνο να θεραπεύσει τη νόσο ή το τοπικό σύμπτωμα, αλλά να αποκτήσει ο ασθενής υγεία σε σωματικό, πνευματικό και ψυχικό επίπεδο, να γίνει δηλαδή ένας ισορροπημένος και ολοκληρωμένος άνθρωπος. Η Ομοιοπαθητική, έχοντας τη δυνατότητα να ισορροπήσει έναν οργανισμό, θα παίξει καταλυτικό ρόλο σε αυτή την αναγέννηση.

Συμπερασματικά θα μπορούσαμε να πούμε:

1. Ότι για να ανανεωθεί η ανθρώπινη φυλή χρειάζεται να στραφούμε και να δώσουμε μεγάλη σημασία στην ψυχική κατάσταση των γονέων κατά την τεκνοποίηση.
2. Ότι τα νεαρά παιδιά που έχουν πρόωρη σεξουαλική επαφή, σε νεαρή ηλικία, όχι μόνο καταστρέφουν ό,τι πιο ωραίο μπορεί να υπάρξει γι' αυτά, αλλά και χάνουν για πάντα τη δυνατότητα να ερωτευτούν.
3. Ότι θα πρέπει να γίνει στα σχολεία μια υπεύθυνη ενημέρωση, ώστε τα παιδιά να καταλάβουν ότι ο έρωτας δεν είναι απλώς ένας καλός οργασμός, αλλά μια θεία παρέμβαση στον άνθρωπο. Η θρυλούμενη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία μας, έτσι όπως προετοιμάζεται, φοβάμαι ότι θα διαφθείρει ακόμη περισσότερο τα ήδη εκφυλισμένα ήθη των παιδιών.
4. Ότι οι ηλικίες που μπορεί να νιώσουν τον έρωτα είναι μετά τα είκοσι ένα χρόνια τους και ότι μέχρι τότε θα πρέπει να συγκρατούνται και να μην αφήνονται στις σεξουαλικές τους επιθυμίες, εάν θέλουν να ζήσουν υπέροχες στιγμές όταν θα ανακαλύψουν τον πραγματικό τους σύντροφο.
5. Ένας τέτοιος σύντροφος δεν βρίσκεται ποτέ εάν το παιδί έχει εμπλακεί σε διάφορες σεξουαλικές περιπέτειες που τελικά το απογοήτευσαν. Ακόμη και αν βρεθεί ο πραγματικός σύντροφος αργότερα, δεν μπορεί πλέον το νέο παιδί να τον αναγνωρίσει.
6. Οι κοινωνίες μας συνεχώς θα εκφυλίζονται εάν δεν ακολουθήσουμε μια σωστή συναισθηματική πορεία.
7. Ότι οι γονείς θα πρέπει να υποστηρίξουν με όλες τους τις δυνάμεις και τα μέσα τα παιδιά τους που φέρνουν μέσα τους το σπέρμα του έρωτα και αυτά ακριβώς τα παιδιά θα πρέπει πάση θυσία να αφήνονται να ζήσουν.

Αυτές φαίνονται απλές, σωστές σκέψεις και συμβουλές, που όμως έχουν αγνοηθεί παντελώς ή έχουν υποτιμηθεί από τις σημερινές κοινωνίες μας. Επομένως, θα μπορούσαμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι για να έχουμε μια υγιή κοινωνία, που θα μπορεί να ανανεώνεται, θα πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά του πρώτου έρωτα να ζήσουν. Θα ήταν σημαντικό για την Ελλάδα, με το πρόβλημα της υπογεννητικότητας που τη μαστίζει, να υπάρξει ένα πρόγραμμα που θα στηρίζει αυτές τις νέες κοπέλες που θέλουν να κρατήσουν τα παιδιά του έρωτά τους, όχι με μισόλογα και μιζέριες, αλλά με πράξεις.

* Αυτή η έρευνα προέκυψε από συζητήσεις με γονείς παιδιών διαφόρων εθνικοτήτων.